Οι γονείς μου δεν είχαν ποτέ χρήματα για να αποκτήσουν δικό τους σπίτι. Η φτώχεια, η ορφάνια και το μεροκάματο δεν το επέτρεψαν. Στ΄ αυτιά μου έχω τον αναστεναγμό της μαμάς μου κάθε φορά που ήταν να μετακομίσουμε.. "ααχ! δε μας λυπήθηκε ο Θεός..." ένα αχ βουτηγμένο στην πίκρα ναυαγισμένων ονείρων.
Από το πρώτο σπίτι δε θυμάμαι πολλά, μόνο πως κοιμόμουν σ΄ ένα μπαουλοντίβανο με την αδερφή μου και πως όταν αρρώσταινα μ΄επισκέπτονταν η πρόγιαγιά μου. Φορούσε ένα μαύρο μαντήλι στα λευκά της μαλλιά , μου΄ φερνε κάτι διάφανα καλαμάκια με χρωματιστή τρούφα και με "ξεμάτιαζε".
Βύθιζε σ΄ ένα ποτήρι νερό, ένα μικρό σχοινάκι που χε πάνω του ένα κοχύλι ένα σταυρουδάκι και γαλάζιες χάντρες. Με τις ψιθυριστές προσευχές της και τις μπουρμπουλήθρες που δημιουργούνταν, έφευγε το "μάτι", η αρρώστια όλα τα κακά... Ναι, αυτό θυμάμαι έντονα από κείνο το σπίτι, τη γιαγιά που΄χε ένα ζευγάρι υγρά μάτια στο χρώμα της στάχτης...
Στο επόμενο σπίτι, θα΄μουν πέντε χρονών, οι μνήμες είναι περισσότερες. Αποκτήσαμε παιδικό δωμάτιο, με ξεχωριστά ντιβάνια και μια κούνια, μιας που΄χε προστεθεί κι άλλο μέλος στην οικογένεια, η μικρότερη αδερφή μου. Στη μικρή αυλή του είχαμε κοτέτσι και πολλές γάτες που βολτάριζαν. Εκεί καλούσα την Εύση ,την πρώτη μου φίλη για παιχνίδι...βγαίναμε στη γειτονιά, χτίζαμε "σπιτάκια", παίζαμε τον "μπακάλη", και μοιραζόμασταν σακουλάκια με γαριδάκια "Μπόζο".
Μετακομίσαμε σε μακρινή περιοχή κι έτσι έχασα την Εύση...
Το νέο σπίτι βρίσκονταν σε μια άκρη της πόλης, δίπλα σ΄ ένα δασάκι και το θυμάμαι μονίμως παγωμένο. Οι άγριοι χειμώνες μας έκαναν να τουρτουρίζουμε απ΄το κρύο, και η ζέστη απ΄τις σόμπες δεν ήταν αρκετή. Θυμάμαι έντονα τον γαλατά που άφηνε το γάλα στην αυλόπορτα, και πως βρωμοκοπούσαμε πετρέλαιο, που΄ βαζε η μαμά μου στα κεφάλια μας για να μην κολλήσουμε ψείρες..
Σ΄εκείνη τη γειτονιά γνώρισα ένα μεγάλο τσούρμο από αγόρια και κορίτσια, που περνούσαμε ατέλειωτες ώρες παίζοντας στο δάσος. Ματώναμε τα γόνατα απ΄το κυνηγητό, κάναμε συλλογή από φτερά πουλιών, παίζαμε κουτσό, σκαρφαλώναμε στα δέντρα και μασούσαμε τσίχλες "Μπουμ", στήνοντας διαγωνισμούς για την μεγαλύτερη φούσκα... Εκείνο το χαρούμενο τσούρμο, χάθηκε από τη ζωή μου όταν έπρεπε να μετακομίσουμε...και στενοχωρήθηκα πολύ.
Εγκατασταθήκαμε σε νέο σπίτι, με καλοριφέρ(!) και μεγάλη αυλή.
Η γειτονιά ήταν κοριτσοκρατούμενη και η προσαρμογή ήταν "ζόρικη" μέχρι να "κολλήσω" στην παρέα. Θυμάμαι εκείνη την εποχή διάβαζα το βιβλίο "Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά" κι ήταν πολλές οι φορές που΄χα ταυτιστεί με τη μοναξιά εκείνου του γεράκου... Μήνες μετά, κατάφερα να γίνω "κολλητή" με δύο συνομίληκες, αφού πρώτα απέκτησα κι έμαθα να κάνω ποδήλατο, πήρα πτυχίο στα κορακίστικα και ξεκίνησα συλλογή με χαρτοπετσέτες... Αυτά ήταν και τα εισιτήρια για να μπω στο "Club"! ΄Επειτα, όλα ήταν πιο διασκεδαστικά, αφού είχα καταφέρει να ανήκω κάπου...
Θυμάμαι ανταλάσσαμε τεύχη "Μανίνας", καταστρώναμε επιδρομές στις κερασιές των γειτόνων κι εκδόσαμε περιοδικό με σπαζοκεφαλιές, που πουλούσαμε στα μικρότερα παιδιά...
Κουβαλούσαμε του κόσμου τ΄αδέσποτα γατιά στην αυλή, μάθαμε τάβλι, παίζαμε ώρες κρυφτό και δεν μαζευόμασταν αν δεν μας φώναζαν οι μανάδες μας αργά το βράδυ...
Δεν θα ξεχάσω, εκείνα τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια που ξαπλώναμε στην καρότσα ενός αγροτικού και βυθίζαμε τα μάτια στον ουρανό παραμονεύοντας για πεφταστέρια...
΄Ενα απ΄αυτά τα βράδια, τρυπήσαμε τα δάχτυλα με καρφίτσα κι όταν φάνηκε το αίμα τα ενώσαμε σ΄ έναν όρκο αιώνιας φιλίας...
Εκείνος ο όρκος , που΄ χαμε σφραγίσει με το αίμα μας δεν τηρήθηκε.
Είναι που η ζωή είχε άλλα σχέδια για μας ή που εκείνη τη στιγμή δεν έπεφτε αστέρι για να πιάσει η ευχή μας...
Από τότε έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια, έχω αλλάξει πολλά σπίτια και γειτονιές.΄Εχω κρατήσει στη χούφτα μου, πολλά διαφορετικά κλειδιά...
Τα τελευταία τρία χρόνια, ζω σ ένα σπίτι που κυριολεκτικά το μεταμόρφωσα και το έκανα σπιτικό..
Είναι μικρό , μα ζεστό και φωτεινό κι όταν το επισκεφτείς - κι ας μη με ξέρεις- θα δεις τη ψυχή μου, γύρω του... ΄Εχω γείτονες που μ΄αγγάλιασαν κι αγάπησα απ΄τις πρώτες μέρες. ΄Εχω ζεστές καλημέρες, πλατιά χαμόγελα, ειλικρινό ενδιαφέρον, διακριτικότητα και φιλικές αγκαλιές...
Το αγαπώ αυτό το σπίτι, αγαπώ και τη γειτονιά μου...μα πρέπει να φύγω...
Δεν είναι που θα περάσω γι΄άλλη μια φορά το στάδιο (είναι μεγάλο το χαλί...είναι κοντή η κουρτίνα...)
Δεν είναι που θα κουραστώ να βάψω, να καθαρίσω να τακτοποιήσω...
Είναι που θ΄ άλλάξω γειτονιά...
Είναι που πιάνω τον εαυτό μου να βγάζει αυτό το 'αχ', που μου θυμίζει τη μαμά μου...
Θ΄αλλάξω σπίτι, wish me luck!
Aννιώ
