Σε περίμενα...΄Ελα, μη στέκεσαι στην πόρτα, πέρασε μέσα.
Βολέψου, σαν στο σπίτι σου. Μην περιμένεις να δεις πορσελάνες, μάρμαρα και μπουχάρες...
Απλά πράγματα, στολισμένα με ότι καταφέρνουν τα χέρια μου...
Γιορτάζω σήμερα...
Της Αγίας ΄Αννας και η μέρα παίρνει ανάσα, έτσι λένε οι γέροντες..
Καφεδάκι θα πιούμε;
Mου΄στειλε η Χρυσούλα τα πλεκτά σουβέρ που κέρδισα στον διαγωνισμό της
και μου΄χε έκπληξη...
Φημισμένο μυρωδάτο καφέ από τα μέρη της!
Θα βάλω να ψήσω..
Τι λέγαμε;
Α, ναι...΄Αννα...
...μου το καρφιτσώσανε εντελώς παραδοσιακά, σε κολυμπήθρα με όλα τα συναφή,
κι ήταν το όνομα μητρός του πατέρα μου, της γιαγιάς μου δηλαδή.
Μια γιαγιά που ποτέ δεν γνώρισα, μιας που ΄φυγε πολύ νωρίς, όταν ο πατέρας μου ήταν ακόμα παιδί...εκεί γύρω στα δώδεκα, ορφάνεψε.
Μια γιαγιά που έχω δει σε μία και μοναδική ασπρόμαυρη φωτογραφία.
Από τα λιγοστά που ξέρω για εκείνη, είναι πως στο νησί τη φωνάζανε και "Αννιώ".
Τι, δεν το΄ξερες;
Βαστάω και λίγο από νησί... ΄Εχω και λίγο αλμύρα μέσα μου...
Το ένα μέρος της καρδιάς τσαλαβουτάει σε ακρογιάλι και το άλλο φτιάχνει χιονόμπαλες!
Στάσου να βγάλω ένα κέρασμα σπιτικό, από τα χεράκια μου...
Τι θα πει κάνεις δίαιτα; Είχες βάλει για σημάδι τη Δευτέρα;
Ποιος τα πάει καλά με τις Δευτέρες, μου λές;
Tι λέγαμε;
΄Αννα που λες...μικρό, συμπαθητικό όνομα, εύηχο, απόλυτα θηλυκό, άσε που διαβάζεται κι ανάποδα...αυτό που το πας;
Eπίσης, κάνει εύκολα ρίμα σε στιχάκια , πρωταγωνιστεί σε βιβλία και θεατρικά έργα...
Ε, το ΄χω συνηθίσει κι εγώ και δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα μαζί του, εκτός από τα μικράτα μου, που τα πειραχτήρια της τάξης, μου τραγουδούσαν ρυθμικά...
"΄Αννα-μπανάνα! ΄Αννα-μπανάνα!" κι ένα άλλο θέμα που είχα μαζί του,
όταν έμαθα να το γράφω, στο νηπιαγωγείο...
΄Ενιωθα που λες, πως είχα κατακτήσει την απόλυτη γνώση! Τέτοια περηφάνια!
΄Ηθελα να το γράφω παντού, στα βιβλία, τα τετράδια, το θρανίο...
Μανία με είχε πιάσει κι ένα μεσημέρι, αφού χτύπησε το κουδούνι για να σχολάσουμε, χούφτωσα ένα κομμάτι κόκκινη κιμωλία και περίμενα να φύγουν όλοι ...
...Βγήκα από τη γωνιά μου, πλησίασα τον ασβεστωμένο τοίχο και με πελώρια χαρά έγραψα το όνομα μου πολλές φορές...
Με κεφαλαία και πεζά, έγραφα κι έγραφα...ΑΝΝΑ ΄Αννα ΑΝΝΑ ΄Αννα...
Γέμισα τον τοίχο αυτόγραφα! Ούτε η συνονόματη Βίσση να΄μουνα!
΄Επειτα γύρισα σπίτι κι έφαγα κατσάδα για την αργοπορία, μα δεν ίδρωσε το αυτί μου...
Εγώ είχα γράψει το όνομά μου στους λευκούς τοίχους κι ένιωθα υπέροχα, μη σου πω διάσημη!
Το επόμενο πρωί στο προαύλιο, μετά την προσευχή,
ο διευθυντής έβγαλε ολόκληρο λόγο για την αποτρόπαια πράξη...
Ήθελα να ανοίξει η γη να χωθώ στα έγκατά της, κι εγώ και το μικρούτσικο κομματάκι της κιμωλίας που είχε απομείνει στην τσέπη της ποδιάς μου και με μαρτυρούσε...
Κάλεσε όποιον το΄χει κάνει, να παρουσιαστεί στο γραφείο, να ζητήσει συγνώμη και να καθαρίσει τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους...
Δεν είχα τα κότσια να πάω...
¨Ετρεμα όλη μέρα κι ήμουν σίγουρη πως τα μάγουλά μου είχαν δανειστεί το χρώμα της κιμωλίας και φανέρωναν την απόλυτη ενοχή μου.
Χτύπησε κουδούνι, έφυγαν όλοι και τότε βγήκα απ΄τη γωνιά μου και με ένα μικρό μαντηλάκι που μου΄βαζε η μάνα μου στην τσέπη, άρχισα να τρίβω τον τοίχο.
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!
Μια τεράστια κόκκινη μουτζούρα απλώνονταν παντού!
΄Εκλαιγα κι έτριβα, έκλαιγα κι έτριβα...
Μα δεν υπήρχε περίπτωση να καθαρίσει ούτε με τον Mr Forte της εποχής!
Κλαμένη κι απογοητευμένη πήγα σπίτι, ομολόγησα, με ξυλοφόρτωσε η μάνα μου και την επομένη παρουσιαστήκαμε στον διευθυντή...
...Ο τοίχος ασβεστώθηκε, όλο το σχολείο γνώριζε πως ξέρω να γράφω το όνομα μου κι έμαθα από πολύ μικρή πως την υπογραφή σου πρέπει να ξέρεις που τη βάζεις!
Πέρα από αυτή την "ατυχία", το όνομα μου, δεν μου δημιούργησε ιδιαίτερα προβλήματα...
Συνεχίζω να το δέχομαι και να το αγαπώ...
Αυτά, που λες!
Τι φεύγεις; Περίμενε να σου δώσω κάτι...
΄Οχι... επιμένω, όποιος μπαίνει σπίτι μου μέρα γιορτής με άδεια χέρια δεν φεύγει.
Ορίστε πάρε αυτό, να το ανοίξεις μόλις φτάσεις...είναι έκπληξη!
Σου φύλαξα και δυο κομμάτια καρυδόπιτα ...μόνο, πες μου...
Πέρασες καλά; Χαμογέλασες λιγάκι;
Με όλα αυτά που συμβαίνουν στους καιρούς μας, είναι σπάνιο κι αυτό...
Στο καλό και να ξανάρθεις...
"Αννιώ"
*** Χρόνια Πολλά σε όλες τις Αννούλες!!***
Βολέψου, σαν στο σπίτι σου. Μην περιμένεις να δεις πορσελάνες, μάρμαρα και μπουχάρες...
Απλά πράγματα, στολισμένα με ότι καταφέρνουν τα χέρια μου...
Της Αγίας ΄Αννας και η μέρα παίρνει ανάσα, έτσι λένε οι γέροντες..
Καφεδάκι θα πιούμε;
Mου΄στειλε η Χρυσούλα τα πλεκτά σουβέρ που κέρδισα στον διαγωνισμό της
και μου΄χε έκπληξη...
Φημισμένο μυρωδάτο καφέ από τα μέρη της!
Θα βάλω να ψήσω..
Τι λέγαμε;
Α, ναι...΄Αννα...
...μου το καρφιτσώσανε εντελώς παραδοσιακά, σε κολυμπήθρα με όλα τα συναφή,
κι ήταν το όνομα μητρός του πατέρα μου, της γιαγιάς μου δηλαδή.
Μια γιαγιά που ποτέ δεν γνώρισα, μιας που ΄φυγε πολύ νωρίς, όταν ο πατέρας μου ήταν ακόμα παιδί...εκεί γύρω στα δώδεκα, ορφάνεψε.
Μια γιαγιά που έχω δει σε μία και μοναδική ασπρόμαυρη φωτογραφία.
Από τα λιγοστά που ξέρω για εκείνη, είναι πως στο νησί τη φωνάζανε και "Αννιώ".
Τι, δεν το΄ξερες;
Βαστάω και λίγο από νησί... ΄Εχω και λίγο αλμύρα μέσα μου...
Το ένα μέρος της καρδιάς τσαλαβουτάει σε ακρογιάλι και το άλλο φτιάχνει χιονόμπαλες!
Στάσου να βγάλω ένα κέρασμα σπιτικό, από τα χεράκια μου...
Τι θα πει κάνεις δίαιτα; Είχες βάλει για σημάδι τη Δευτέρα;
Ποιος τα πάει καλά με τις Δευτέρες, μου λές;
Tι λέγαμε;
΄Αννα που λες...μικρό, συμπαθητικό όνομα, εύηχο, απόλυτα θηλυκό, άσε που διαβάζεται κι ανάποδα...αυτό που το πας;
Eπίσης, κάνει εύκολα ρίμα σε στιχάκια , πρωταγωνιστεί σε βιβλία και θεατρικά έργα...
Ε, το ΄χω συνηθίσει κι εγώ και δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα μαζί του, εκτός από τα μικράτα μου, που τα πειραχτήρια της τάξης, μου τραγουδούσαν ρυθμικά...
"΄Αννα-μπανάνα! ΄Αννα-μπανάνα!" κι ένα άλλο θέμα που είχα μαζί του,
όταν έμαθα να το γράφω, στο νηπιαγωγείο...
΄Ενιωθα που λες, πως είχα κατακτήσει την απόλυτη γνώση! Τέτοια περηφάνια!
΄Ηθελα να το γράφω παντού, στα βιβλία, τα τετράδια, το θρανίο...
Μανία με είχε πιάσει κι ένα μεσημέρι, αφού χτύπησε το κουδούνι για να σχολάσουμε, χούφτωσα ένα κομμάτι κόκκινη κιμωλία και περίμενα να φύγουν όλοι ...
...Βγήκα από τη γωνιά μου, πλησίασα τον ασβεστωμένο τοίχο και με πελώρια χαρά έγραψα το όνομα μου πολλές φορές...
Με κεφαλαία και πεζά, έγραφα κι έγραφα...ΑΝΝΑ ΄Αννα ΑΝΝΑ ΄Αννα...
Γέμισα τον τοίχο αυτόγραφα! Ούτε η συνονόματη Βίσση να΄μουνα!
΄Επειτα γύρισα σπίτι κι έφαγα κατσάδα για την αργοπορία, μα δεν ίδρωσε το αυτί μου...
Εγώ είχα γράψει το όνομά μου στους λευκούς τοίχους κι ένιωθα υπέροχα, μη σου πω διάσημη!
Το επόμενο πρωί στο προαύλιο, μετά την προσευχή,
ο διευθυντής έβγαλε ολόκληρο λόγο για την αποτρόπαια πράξη...
Ήθελα να ανοίξει η γη να χωθώ στα έγκατά της, κι εγώ και το μικρούτσικο κομματάκι της κιμωλίας που είχε απομείνει στην τσέπη της ποδιάς μου και με μαρτυρούσε...
Κάλεσε όποιον το΄χει κάνει, να παρουσιαστεί στο γραφείο, να ζητήσει συγνώμη και να καθαρίσει τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους...
Δεν είχα τα κότσια να πάω...
¨Ετρεμα όλη μέρα κι ήμουν σίγουρη πως τα μάγουλά μου είχαν δανειστεί το χρώμα της κιμωλίας και φανέρωναν την απόλυτη ενοχή μου.
Χτύπησε κουδούνι, έφυγαν όλοι και τότε βγήκα απ΄τη γωνιά μου και με ένα μικρό μαντηλάκι που μου΄βαζε η μάνα μου στην τσέπη, άρχισα να τρίβω τον τοίχο.
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!
Μια τεράστια κόκκινη μουτζούρα απλώνονταν παντού!
΄Εκλαιγα κι έτριβα, έκλαιγα κι έτριβα...
Μα δεν υπήρχε περίπτωση να καθαρίσει ούτε με τον Mr Forte της εποχής!
Κλαμένη κι απογοητευμένη πήγα σπίτι, ομολόγησα, με ξυλοφόρτωσε η μάνα μου και την επομένη παρουσιαστήκαμε στον διευθυντή...
...Ο τοίχος ασβεστώθηκε, όλο το σχολείο γνώριζε πως ξέρω να γράφω το όνομα μου κι έμαθα από πολύ μικρή πως την υπογραφή σου πρέπει να ξέρεις που τη βάζεις!
Πέρα από αυτή την "ατυχία", το όνομα μου, δεν μου δημιούργησε ιδιαίτερα προβλήματα...
Συνεχίζω να το δέχομαι και να το αγαπώ...
Αυτά, που λες!
Τι φεύγεις; Περίμενε να σου δώσω κάτι...
΄Οχι... επιμένω, όποιος μπαίνει σπίτι μου μέρα γιορτής με άδεια χέρια δεν φεύγει.
Ορίστε πάρε αυτό, να το ανοίξεις μόλις φτάσεις...είναι έκπληξη!
Σου φύλαξα και δυο κομμάτια καρυδόπιτα ...μόνο, πες μου...
Πέρασες καλά; Χαμογέλασες λιγάκι;
Με όλα αυτά που συμβαίνουν στους καιρούς μας, είναι σπάνιο κι αυτό...
Στο καλό και να ξανάρθεις...
"Αννιώ"
*** Χρόνια Πολλά σε όλες τις Αννούλες!!***
