Ξημέρωμα Σαββάτου άνοιξα τα μάτια κι είδα ένα γαλακτερό φως να γλιστράει
από το παράθυρο. Η εικόνα που αντίκρισα θύμιζε Χριστούγεννα...
Το κρύο τρύπωνε από τα κουφώματα του σπιτιού.
΄Εφτιαξα ζεστό καφέ, τράβηξα τις κουρτίνες κι έμεινα να χαζεύω τις νιφάδες που
γλεντούσαν με τον άγριο άνεμο.
΄Ωρες αργότερα κι αφού είχε κοπάσει ο χορός τους, βγήκα για τα καθημερινά ψώνια.
Το χιόνι τραγανιστό, έτριζε σε κάθε βήμα μου κι ο παγωμένος αέρας μ΄ έκανε να
μετανιώνω που ξεκλείδωσα την πόρτα μου. Λιγοστοί οι διαβάτες, τυλιγμένοι με
ζεστά ρούχα περπατούσαν σκυφτά, κόντρα στον άνεμο. Το τοπίο γύρω, ασπρόμαυρο....
΄Οταν έφτασα στο φούρνο, στα χείλη όλων, ο καιρός...
"Δεν το βαστάει το χιόνι. Ως το βράδυ, θα΄χει λιώσει..." έλεγε μια γιαγιά διαλέγοντας
το καρβελάκι της...
" Δε λέει, να φτιάξει. Κουραστήκαμε με τις αρρώστιες, πια!" μονολογούσε μια κυρία...
Είναι κι αυτή η ίωση, που΄χει ξαπλώσει πάνω από την πόλη κι αφήνει τα θρανία ορφανά...
Βρωμάει το χνώτο της από τα αντιπυρετικά, κρατάει θερμόμετρο κι έχει τα
χαρτομάντηλα από κοντά... Λέω να την καλοπιάσω, με ζεστό τσάι...
Αργότερα, θα της στύψω πορτοκάλια, μπας και ξεκουμπιστεί...
Η γιαγιά, είχε δίκιο τελικά...
Ως το βράδυ, το χιόνι είχε λιώσει και τίποτα γύρω δε θύμιζε την πρωινή εικόνα της πόλης.
Πάει πέρασε, σκέφτηκα... Αύριο, ίσως φανεί ο ήλιος...
******************
Ξημέρωμα Κυριακής άνοιξα τα μάτια κι είδα ένα γαλακτερό φως να γλιστράει από το
παράθυρο... ΄Αντε πάλι τα ίδια!
Τρελο-Μάρτης σου λέω, Τρελο-Μάρτης!!
"Αννιώ"
