Το κουδούνι της πόρτας μου χτυπάει καθημερινά και δυστυχώς υποδέχομαι,
το ένα κακό μαντάτο μετά το άλλο...
Με παραγκωνίζουν, ορμούν μέσα στο σπίτι κι απλώνονται παντού...
Ούτε τα παπούτσια τους, δεν σκουπίζουν στο χαλάκι της εξώπορτας..
Τέτοια βιασύνη!
Το πρωί, τα βλέπω να κουβεντιάζουν δίπλα στην οδοντόβουρτσα...
Το μεσημέρι, είναι ξαπλωμένα στο σφουγγαράκι για τα πιάτα...
Το βράδυ, ψιθυρίζουν μέσα στη μαξιλαροθήκη και δεν μ΄ αφήνουν να ησυχάσω...
Πνιγμένοι άνθρωποι, νεκρά μωρά, βόμβες σ΄ αεροπλάνα, δάσκαλοι-τέρατα...
Η θλίψη, γίνεται αγανάκτηση και με περικυκλώνει.
Νιώθω, να βρομίζει το μυαλό μου...
Μοναδική διέξοδος κι αυτοάμυνα, η δημιουργία.
Μόνο έτσι, για κάποιες στιγμές που σώμα και πνεύμα αφιερώνονται, καταφέρνω
να διώξω τη θολούρα του μυαλού και να πάρω ανάσα..
Κι όταν η δημιουργία είναι για καλό σκοπό, τότε αισθάνομαι ελαφρύτερη.
Σαν να με ξέπλυνε απ΄τις βρομιές, μια λυτρωτική βροχή..
΄Εφτιαξα κούκλες για τη Δράση μας.
Εφτά κουκλίτσες που θα πάρουν μέρος, σ΄ ακόμη ένα πανηγύρι προσφοράς κι αγάπης.
Αυτή τη φορά, βοηθάμε το Αντωνοπούλειο ίδρυμα που τα χρήματα για τη λειτουργία του
προέρχονται από bazzar, δωρεές και χορηγίες φίλων του ιδρύματος και όχι από το κράτος.
Eύχομαι ολόψυχα, καλή επιτυχία στο bazaar και καλή δύναμη στις Χρυσοχέρες Αντωνοπουλίτσες.
Πολλές ευχές και στην Βίκυ, τη γνωστή Ποδηλάτισσα της γειτονιάς μας, που έχει αναλάβει
να ενημερώνει τη σελίδα της Δράσης Ελληνίδων blogger . (Και όχι μόνο, φαντάζομαι...)
Ελπίζω, να προλαβαίνει μέσα σε όλα αυτά που καταπιάνεται, να γίνει νονά και να βάλει
ονόματα στις κούκλες όπως προαπαιτείται, για να πάρουν μέρος στα Καλλιστεία...
"Αννιώ"
***(Η μοναδική έμπνευση που είχα για την ονοματοδοσία τους, ήταν οι μέρες της
εβδομάδας, λόγω του αριθμού τους...!)
