Αγαπώ όλες τις εποχές μα τούτη εδώ, της έχω αδυναμία...
Το φθινόπωρο με γοητεύει.
Αυτή η αλλαγή γύρω στη φύση, μου κλέβει τη ματιά, με μαγεύει.
Το υπέροχο πέρασμα απ΄τα πράσινα, στα κίτρινα, τα πορτοκαλιά...μου κόβει την ανάσα.
Νωρίς το πρωί, αφού αφήσω το κορίτσι μου στο σχολείο, έχω την ευκαιρία να κάνω μια μεγάλη βόλτα, μέχρι να επιστρέψω στο σπίτι.
Μη φανταστείς πως πάω μακρυά...
Μένουμε απόκεντρα κι αυτό είναι ευλογία μερικές φορές...
Συνήθως έχει ψύχρα, μα δε με νοιάζει, έχω ντυθεί ζεστά και περπατώ στα υπέροχα χρυσοκίτρινα...
Γεμίζουν τα μάτια ομορφιές, το μυαλό ξεφεύγει, και υποκλίνεται στο μεγαλύτερο, στο ομορφότερο έργο τέχνης...τη φύση.
Συνήθως οι δρόμοι γυαλίζουν από τη βροχή της προηγούμενης νύχτας και οι δροσοσταλίδες στα κλαδιά των δέντρων, αστράφτουν στο πρώτο ασθενικό φως του ήλιου...
Η γη ζεσταίνεται κι αχνίζει, δημιουργώντας ένα παραμυθένιο σύννεφο ομίχλης πάνω απ΄το έδαφος...
Μαγεία..!
Το τοπίο με "ρουφάει" με " αιχμαλωτίζει" και χαζεύω με χαρά μικρού παιδιού...
΄Εχω μαζί μου την φωτογραφική και "κλικ!" φυλακίζω ομορφιές...
Συλλέγω φθινόπωρο...
Πως ν΄αντισταθείς?
Οι περαστικοί με κοιτούν απορρημένα, μα δε με νοιάζει...χαμογελώ και συνεχίζω...
Μερικές μέρες πριν, μια κυρία που είχε βγάλει πρωινή βόλτα το σκυλάκι της, βρήκε το θάρρος να με ρωτήσει: " Καλημέρα, τι φωτογραφίζεις? "
" Το φθινόπωρο" της απάντησα.
Κοντοστάθηκε κι έριξε γύρω το βλέμμα της. " Ναι, έχεις δίκιο, είναι τόσο όμορφο! "
Η ματιά και το χαμόγελό της έδειχναν, πως μόλις το είχε ανακαλύψει..!
Τα παπούτσια μου γεμίζουν με λάσπες και στο πανωφόρι πέφτουν σταγόνες από τα κλαδιά των δέντρων που άλλο δεν αντέχουν να κρατηθούν...
Τα πουλιά τιτιβίζουν παλαβιάρικα καλωσορίζοντας τη μέρα κι εγώ προσέχω να μην πατήσω τα μικρά πλάσματα που βολτάρουν στην υγρή γη...
΄Οταν ο περίπατος φτάνει στο τέλος του, γυρίζω στο σπίτι με άλλη διάθεση.
Συνήθως σιγομουρμουρίζω κάποιο τραγούδι, που για κάποιο λόγο έχει σκαλώσει στη γλώσσα μου κι έπειτα με ακολουθεί όλη μέρα...
Νιώθω ανανεωμένη, ανάλαφρη και δυνατή.
΄Ετοιμη ν΄αντιμετωπίσω το βαρύ πρόγραμμα της κάθε μέρας...
Μα πριν καταπιαστώ με οτιδήποτε, με κερνάω καφεδάκι!
΄Ετσι, για να΄ρθουν και να λουφάξουν μέσα μου όλες οι ομορφιές, να τις κουβαλώ όλη μέρα αντλώντας δύναμη και κλείνοντας " ραντεβού " για το επόμενο πρωί...
Αύριο θα΄μαι πάλι εκεί... Μαγεμένη απ΄το φθινόπωρο...
Θα περπατώ και θα "αδειάζω"... Θα περπατώ και θα "γεμίζω"...
Θα΄ρθεις μαζί μου? Κοίτα, κοίτα...πόση ομορφιά!
Σου στέλνω ένα μουσκεμένο φιλί,
με χρυσοκίτρινο χρώμα!
***Αννιώ***
υγ1. Σ΄ευχαριστώ για τις ευχές στην προηγούμενη ανάρτηση. Σ΄ευχαριστώ πολύ!
υγ2. Το giveaway θα κληρωθεί στο τέλος του Οκτώβρη. Εσύ, που δεν πρόλαβες, ρίξε μια ματιά στην προηγούμενη ανάρτηση.
Το φθινόπωρο με γοητεύει.
Αυτή η αλλαγή γύρω στη φύση, μου κλέβει τη ματιά, με μαγεύει.
Το υπέροχο πέρασμα απ΄τα πράσινα, στα κίτρινα, τα πορτοκαλιά...μου κόβει την ανάσα.
Νωρίς το πρωί, αφού αφήσω το κορίτσι μου στο σχολείο, έχω την ευκαιρία να κάνω μια μεγάλη βόλτα, μέχρι να επιστρέψω στο σπίτι.
Μη φανταστείς πως πάω μακρυά...
Μένουμε απόκεντρα κι αυτό είναι ευλογία μερικές φορές...
Συνήθως έχει ψύχρα, μα δε με νοιάζει, έχω ντυθεί ζεστά και περπατώ στα υπέροχα χρυσοκίτρινα...
Γεμίζουν τα μάτια ομορφιές, το μυαλό ξεφεύγει, και υποκλίνεται στο μεγαλύτερο, στο ομορφότερο έργο τέχνης...τη φύση.
Συνήθως οι δρόμοι γυαλίζουν από τη βροχή της προηγούμενης νύχτας και οι δροσοσταλίδες στα κλαδιά των δέντρων, αστράφτουν στο πρώτο ασθενικό φως του ήλιου...
Η γη ζεσταίνεται κι αχνίζει, δημιουργώντας ένα παραμυθένιο σύννεφο ομίχλης πάνω απ΄το έδαφος...
Μαγεία..!
Το τοπίο με "ρουφάει" με " αιχμαλωτίζει" και χαζεύω με χαρά μικρού παιδιού...
΄Εχω μαζί μου την φωτογραφική και "κλικ!" φυλακίζω ομορφιές...
Συλλέγω φθινόπωρο...
Πως ν΄αντισταθείς?
Οι περαστικοί με κοιτούν απορρημένα, μα δε με νοιάζει...χαμογελώ και συνεχίζω...
Μερικές μέρες πριν, μια κυρία που είχε βγάλει πρωινή βόλτα το σκυλάκι της, βρήκε το θάρρος να με ρωτήσει: " Καλημέρα, τι φωτογραφίζεις? "
" Το φθινόπωρο" της απάντησα.
Κοντοστάθηκε κι έριξε γύρω το βλέμμα της. " Ναι, έχεις δίκιο, είναι τόσο όμορφο! "
Η ματιά και το χαμόγελό της έδειχναν, πως μόλις το είχε ανακαλύψει..!
Τα παπούτσια μου γεμίζουν με λάσπες και στο πανωφόρι πέφτουν σταγόνες από τα κλαδιά των δέντρων που άλλο δεν αντέχουν να κρατηθούν...
Τα πουλιά τιτιβίζουν παλαβιάρικα καλωσορίζοντας τη μέρα κι εγώ προσέχω να μην πατήσω τα μικρά πλάσματα που βολτάρουν στην υγρή γη...
΄Οταν ο περίπατος φτάνει στο τέλος του, γυρίζω στο σπίτι με άλλη διάθεση.
Συνήθως σιγομουρμουρίζω κάποιο τραγούδι, που για κάποιο λόγο έχει σκαλώσει στη γλώσσα μου κι έπειτα με ακολουθεί όλη μέρα...
Νιώθω ανανεωμένη, ανάλαφρη και δυνατή.
΄Ετοιμη ν΄αντιμετωπίσω το βαρύ πρόγραμμα της κάθε μέρας...
Μα πριν καταπιαστώ με οτιδήποτε, με κερνάω καφεδάκι!
΄Ετσι, για να΄ρθουν και να λουφάξουν μέσα μου όλες οι ομορφιές, να τις κουβαλώ όλη μέρα αντλώντας δύναμη και κλείνοντας " ραντεβού " για το επόμενο πρωί...
Αύριο θα΄μαι πάλι εκεί... Μαγεμένη απ΄το φθινόπωρο...
Θα περπατώ και θα "αδειάζω"... Θα περπατώ και θα "γεμίζω"...
Θα΄ρθεις μαζί μου? Κοίτα, κοίτα...πόση ομορφιά!
Σου στέλνω ένα μουσκεμένο φιλί,
με χρυσοκίτρινο χρώμα!
***Αννιώ***
υγ1. Σ΄ευχαριστώ για τις ευχές στην προηγούμενη ανάρτηση. Σ΄ευχαριστώ πολύ!
υγ2. Το giveaway θα κληρωθεί στο τέλος του Οκτώβρη. Εσύ, που δεν πρόλαβες, ρίξε μια ματιά στην προηγούμενη ανάρτηση.
